Կողոպուտ (ճամփորդական)

Ինձ կողոպտեցին աշնան մի տաք օր

ելուզակները՝ ծանոթ ու դրսեկ, նրանց հետ էին

եւ ներսում ծլած, կամավորական գողեր ու գյադեք,-

քրթմնջում էին, բարբաջում անհերթ

դավահունչ տոնով, ժարգոնով տխեղծ,

գուժկան դաջվածքներ կային դիմազուրկ նրանց դեմքերին:-

Ես անցնում էի ժամանակների թավիշ փեշերով,

խարկված ու ճողված օրերի միջով քայլում էի ես,-

ուսապարկիս մեջ հաց ու ջուր էր եւ մի սրբանկար

ու մի հին մատյան.- կանգ էի առնում սիրո խորաբուխ

ակունքների մոտ, մինչեւ տենչանքիս ծայրը լվացվում

եւ նոր փայլակ ու վին էի փնտրում իմ ոգու համար,-

ճանապարհները ես զգում էի

իմ երակների ձգվածության չափ:-

Վաղուց միայնակ ճամփորդ եմ, մեկ-մեկ

տարածությունը ավտոկանգով եմ հատում ուղղակի,

բայց երանելի ափեր եմ հասնում քայլերով անբեկ:

Հիմա կանգնած եմ ավարված ու ցից,-

ու մե՛կ է, դարձյալ, աշխարհի համար, թե անարգները

ինչպես են կորզում ավյուն ու արյուն արդար Է-երից…

Վե՛րջ: Վիճակվա՛ծ է - ես ետ եմ դառնում՝

այնտեղ, ուր մի օր կողոպտեցին ինձ,

իմ բաճկոնի տակ դաշույն կա հիմա եւ մի արծաթ խաչ,-

էն վանդալներին հիշում եմ հատ-հատ, նաեւ՝ ընչաքաղց

շարժմունքը նրանց եւ ցնծությունը խավարասածիլ,-

վերադառնում եմ տեղն այն անմոռաց,

ուր պիտի սրբվեմ աշխարհի, Աստծո եւ հոգուս առաջ:

13.03.2025

Հրանտ ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆ

Մեկնաբանություններ